Taedio Victus

Malum omen

Bene mane, ut soleo, experrectus sum atque in culinam me contuli ubi caffeam mihi pararem. Dum aquam in vas caffearium effundo, subito fragorem audivi qui e cubiculo resonare videbatur. Inveni lampadem vitream et fractam et trans cubiculum iactatum. Olim homines credebant umbras mortuorum seu larvas apparere atque aliquando mala hominibus absentibus agere: sed equidem statim agnovi memet ipsum culpandum. Nam lampas modo refeci: constabat enim e variis partibus, quarum basis

De ovis more Benedictino paratis

Mementote, lectores qui primo novi anni die surrexistis gravi crapula iam mersi, ova Benedictina sic inventa esse, ut capitis dolorem amoverent. Nam saeculo undevicesimo exeunte Lmeuel Benedictus, argentarius Neoeboracensis, mane in elegans deversorium Waldorfianum ingressus, ut ientaculum et remedium doloris crapula allati inveniret, poposcit panem tostum cum laride ovisque in aqua coctis una cum iure Batavico, quod paratur ex vitello et butyro et suco mali citrei. Quod ferculum paratum animadvertit

De fabulis et ludis “Clue” dictis

Notus inter Americanos est ludus “Clue” dictus, qui olim nomen habuit Cluedonis: nam “clue” praepositum erat verbo ludendi. Id “clue,” quod prisci “clew” scripserunt, licium proprio sensu Latine dicitur seu filum, quo Ariadne Theseum servavit. Exinde per sensum translatum dicebatur in indicium quoddam seu vestigium, quo tectum scelus patefit vel sceleris auctor comparet. Itaque in ludo illo “Cluedone” dicto necesse est indiciis quibusdam collatis atque inter se comparatis percussorem cognoscere

De duobus criminibus

Inter notissimas Marci Tullii setentias est haec: Sunt autem duo crimina, auri et veneni; in quibus una atque eadem persona versatur. (Cicero, pro Caelio 30) Raro Romani de duobus criminibus vel tribus (ut semel in iunioris Senecae Dialogis) pluribusve dicunt, nisi declamatores, qui et in aliis rebus Ciceronem imitati videntur, et in hoc, quod “duo crimina” proferunt. Nam primum in Controversiis Senecae patris legimus de “Adultera venefica” haec incerti declamatoris

Novus Annus

Aliquis nuper me per epistolas electronicas adivit de quibusdam controversiis declamatoriis, quod argumentum non prorsus a mente umquam recedit—immo soleo discipulos in ea arte exercere. Nihilominus aliquid in illo epistolarum commercio mihi memoratum est cuius puto me esse fere oblitum. Commentarios de satiris Neolatinis diu composui, et artem declamatoriam eiusque mira atque insolita studia deposueram. Sperandum igitur mihi videtur me anno novo (adhuc venturo—nam in aeroportu nunc sto ubi media

De Slovenia

Raedam conduxi, quo facilius itinera minora faceremus per Sloveniam atque eius miranda natura frueremur. Cum ad aeroportum, ubi raeda nos exspectabat, veheremur, taxiraedarius nos monuit de consiliis nostris: Bled lacum vitandum, ut quod nimis frequentatum esset et a vera natura Sloveniae propter numerum peregrinantium mercatorumque abhorreret, Bohinjum potius lacum visitandum. Quod ad Bled spectat, non omino recte dixit: nam visitandus erat lacus, etiam si valde frequentatus; quod ad Bohinj attinet,

De Ljubljana

Placuit hac aestate iter in Europam facere et Pannoniam superiorem seu Sloveniam visere. Annis enim recentioribus coepi eas Europae partes visitare, quas puer non potui propter ferreum (quod dicebatur) velum, quo Europa tunc erat interscissa. Britanniam, Galliam, Helvetiam, Germaniam, Austriam, alias terras olim visitaveram, sed Hungariam et Iugoslaviam et tales regiones praeterire coactus eram. Ljubljana, caput Sloveniae, praecipue mihi placuit. Est enim urbs, quae quibusdam in locis maxima urbs videri

De Caesare legendo

Legi apud Arbitricem Elegantiarum, cui de probatione bene superata gratulor, aliquid quod in memoriam revocavit colloquium (seu paene rixam) quod cum amica cara nuper habueram de Caesare. Nam utraque videtur Caesaris commentarios fugere, quos equidem hac aestate, cum tandem aliquando coepissime tantillo otii frui, constitueram perlegere. Quod cum audivisset amica, “Curnam,” quaesivit, “vis istum legere? Nil simplicius, neque est quod magis taedeat, quam identidem eadem offendere: ‘Caesar castra movit.’ ‘Caesar

De Itinere Aestivo

Heri Bellinghamiae experrectus sum octava hora matutina (longe serius quam soleo): profectus sum Bellinghamia paulo post mediam noctem, et nocturno itinere adveni Seattlum, ubi tertia hora in aeroportum sum a custodibus benignissime exceptus (qui me per portam gubernatoribus aeroplanorum et ministris aeroportus destinatam admiserunt). Quinta hora profectus sum Seattlo, et ad meridiem (secundum rationem qua incolae huius loci tempus metiuntur) adveni ad hunc locum ubi nunc alterum aeroplanum exspecto. Cras

De prima syllaba nominis Āsiae/Ăsiae

Saepe haereo in nomine Asiae scribendo, cum incertus sim an Āsia an Ăsia sit ponenda. Lexicographi rem referunt ad Jahn, qui Ovidii Metamorphoseon libros commentariis instruxit. Infra ea, quae Jahn explicavit, exscribam, ne iterum eius sententiae obliviscar. Iam super Eurōpēn sublīmis et Āsida terrās Vectus erat iuvenis; Scythicās advertitur ōrās [Met. 5.648–49] Asis terra, Asia, ut IX, 447. Micyllus intellexit angustum illum Lydiae tractum palustrem ad Caystrum, quem Homerus Ἄσιον